Yesil Gözlü Seytan

Kocaman yesil gozleri vardi..Uzandigim yatagimda pencerenin kenarindan onu görebiliyordum. O da bana bakiyordu. Ama korkudan kimildayamiyordum hatta belki nefes bile alamiyordum. Sanki benden bir hamle beklercesine kinle bakiyordu bana. Nefes alis verislerim gittikce zorlasiyordu. Sanki nefesimin sesini duymasi bile onu harekete gecirecekti.

Hic kimildamadan oylece durdum. Gitmesini bekledim. Dua ediyordum ama ettigim dualara sinirleniyordu. Cildirmis gibi hareketler yapmaya basladi.. Kafasini cok hizli hareket ettiriyordu. Korkudan hicbir tepki veremiyordum.

Ve sonra gozlerimi kapattim sadece bir an icin..belki de bir saniye…O an ne oldu anlamadim ama yatakta kendimi goruyordum.

Gozlerim kapali bir sekilde yatiyordum orada..

Arkami dönüp baktigimda hepsi oradaydi cok kalabalikti.. Cok sicakti heryer ve cok pis kokuyordu. Ne oldugunu anlamaya calisiyordum..hersey cok hizli ilerliyordu cok hizli yetisemiyordum zorlaniyordum gormekte.

Kafami bir yere daha cevirdim ve onu gordum..beni isaret ediyordu. Farkli bir histi bu..korku dolu ama korkmak kelimesi yaninda hafif kaliyordu..

Ve bana yaklasmaya basladi hizla geliyor gibiydi..siddetliydi..vucudu surekli akiyormus gibi gorunuyordu..dehsete düsmüstüm..

Ve….

TEK ŞANS..

Insanlar dünyaya geldiklerinde tek bir şansları vardır. Bir daha yaşanmayacak bebeklik,çocukluk,gençlik vs. zamanları. Açıkçası bunları doğru düzgün yasayamamış biri olarak bunları yazıyorum.

Hayat bizden birçok şeyi alıp götürür. Engel olamayız. Aslında hayata onları kendi ellerimizle vermişizdir. Birçok kişiye kendimiz taviz vermiş,hayatımıza bu kadar müdahale edilmesine kendimiz izin vermişizdir. Zamanla birçok olay birçok üzüntü birikmistir ve o birikintinin içinde bogulurken bulmusuzdur kendimizi.. Bu kadar biriktirmeseydik en bunalımlı animizda biraz olsun ferahlamak için kendimizi o birikintinin içine atmazdik kendimizi..Sorunlardan kaçmak istedikçe kendimizi sorunların içinde batarken bulmazdik..

Hayatınızda size değer veren insanları uzmeyin. Fırsat buldukça sarilin. Kalp kirmayin. Hergün biraz daha yaslaniyoruz. Birgün ölecegimizi unutmayalım.

Hayatım boyunca tanıdığım en harika insan olan sevgili anneannemi kaybettim 1 hafta önce..inanın ölüm insanları ayırmıyor..ölüm,o insanla sizin aranızdaki bütün anıları size en acı haliyle sunuyor..ister istemez tatmak zorunda kalıyorsunuz ve canınız hiç yanmadigi kadar yanıyor..Gideni bilemem ama kalan daha çok acı çekiyor..

Her kadın anne olamaz.Bunu biliyorum. Çocukluğumdan bu zamana kadar annesiz ve babasizdim..Ama anneannem bunun eksikliğini hiçbir zaman bana hissettirmedi. Öyle merhametliydi ki..Rabbim de ona merhamet göstersin tek duam bu..

Ölüm konuşur..önce sessiz sessiz sanki hiç yokmuş gibi durur..sanki küsmüş gibi hayırsız bir komşu gibi kapınızı calmayacak sanırsınız ama bir bakarsınız davetsiz bir misafir gibi,alacaklı gibi,kapınızı kırıvermiş..Sabah varken akşam yoksunuz..akşam varken sabah yoksunuz..

Hayat masal gibidir…ama mutlu sonla bitmez hayatta kalanlar için..sonra sizde bakarsınız bir varken,birden yok olmuşsunuz..

Duygularımı paylaşmak adına ve bu sitede ilk yazım olduğu için deneme yazısı olsun bu..

Herkese iyi günler dilerim..Hayallerinizi yaşayın…